Γιώργος Μαζωνάκης: Να μη χαθεί μαζί του και η αλήθεια

Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν χρειάζεται άλλους επικήδειους γεμάτους μεγάλα λόγια. Χρειάζεται αλήθεια.

Χρειάζεται να μάθουμε τι ακριβώς συνέβη τις τελευταίες ώρες της ζωής του, ποια ιατρική πράξη πραγματοποιήθηκε, κάτω από ποιες συνθήκες και αν τηρήθηκαν όλα όσα προβλέπονται για την προστασία ενός ανθρώπου.

Γιατί ο θάνατός του αποκάλυψε ξανά μία βαθιά και επαναλαμβανόμενη ελληνική παθογένεια. Οι μηχανισμοί ελέγχου κινητοποιούνται όταν το κακό έχει ήδη συμβεί.

Μετά τον θάνατό του άρχισαν οι αυτοψίες, οι καταθέσεις, οι έρευνες για τον χώρο, τον εξοπλισμό και όσα προηγήθηκαν της διακομιδής του. Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών ανακοίνωσε ότι κατά τον έλεγχο εντοπίστηκαν δύο μηχανήματα πλασμαφαίρεσης, τα οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, απαγορεύεται να εγκαθίστανται σε ιατρείο. Το νοσοκομείο «Ελπίς» γνωστοποίησε ότι ο τραγουδιστής διακομίστηκε χωρίς αυτόματη αναπνοή και χωρίς σφυγμό. (Ανακοίνωση του ΙΣΑ, ανακοίνωση του νοσοκομείου)

Η αιτία που προκάλεσε την ανακοπή δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί και αναμένονται τα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων. Κανείς, επομένως, δεν δικαιούται να αποδώσει ευθύνη πριν μιλήσουν τα στοιχεία και αποφανθεί η Δικαιοσύνη. Όλοι όσοι ερευνώνται καλύπτονται από το τεκμήριο της αθωότητας.

Αυτό όμως δεν ακυρώνει το δημόσιο ερώτημα. Το κάνει ακόμη πιο επιτακτικό.

Γιατί όσα εξετάζονται σήμερα δεν είχαν ελεγχθεί εγκαίρως;

Γιατί χρειάστηκε να χαθεί ένας άνθρωπος και μάλιστα ένας άνθρωπος που γνώριζε ολόκληρη η Ελλάδα, ώστε να στραφούν οι προβολείς σε έναν χώρο και σε πρακτικές που τώρα μπαίνουν στο μικροσκόπιο;

Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν κάποια πράξη ή παράλειψη συνδέεται αιτιωδώς με τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη. Γνωρίζουμε όμως κάτι που επαναλαμβάνεται επικίνδυνα. Στη χώρα μας ο έλεγχος έρχεται συχνά εκ των υστέρων. Οι αρμόδιοι αναζητούν φακέλους, άδειες και ευθύνες όταν πλέον δεν μπορούν να προστατεύσουν εκείνον για τον οποίο όφειλαν να υπάρχουν.

Τότε εμφανίζεται το κράτος. Τότε ανακαλύπτονται τα κενά. Τότε όλοι δηλώνουν ότι θα χυθεί άπλετο φως.

Μόνο που το φως μετά τον θάνατο δεν σώζει. Απλώς αποκαλύπτει όσα έπρεπε να έχουν ελεγχθεί όσο υπήρχε ακόμη χρόνος.

Η μνήμη απέναντι στην τηλεοπτική υπερβολή

Ο Γιώργος Μαζωνάκης υπήρξε ένας καλλιτέχνης που δεν χώρεσε εύκολα στα καλούπια. Έκανε τη διαφορετικότητά του δύναμη, εξέθεσε τις πληγές του χωρίς να ζητήσει οίκτο και τραγούδησε για ανθρώπους που έμαθαν να ζουν στο περιθώριο της «κανονικότητας». Δεν υπήρξε απλώς μία αναγνωρίσιμη φωνή. Υπήρξε μία παρουσία που άφησε προσωπικό αποτύπωμα στη λαϊκή μουσική και σε περισσότερες από μία γενιές.

Σήμερα η μνήμη του κινδυνεύει να πνιγεί ανάμεσα σε τηλεοπτικές υπερβολές, ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες και λεπτομέρειες της ιδιωτικής του ζωής. Αυτή δεν είναι τιμή. Είναι ακόμη μία εκμετάλλευση του ανθρώπου που χάθηκε.

Η πραγματική απόδοση τιμής είναι να απαντηθούν όλα τα ερωτήματα χωρίς εκπτώσεις, χωρίς συγκάλυψη και χωρίς βιαστικές καταδίκες. Να διαπιστωθεί τι συνέβη, ποιος γνώριζε, ποιος είχε την ευθύνη του ελέγχου και αν μπορούσε να είχε αποτραπεί το μοιραίο.

Δικαίωση δεν είναι να βρεθεί βιαστικά ένας ένοχος για να κλείσει η υπόθεση. Δικαίωση είναι να βρεθεί ολόκληρη η αλήθεια.

Και αν από αυτή την έρευνα προκύψουν θεσμικά κενά, πλημμελείς έλεγχοι ή παραλείψεις, να μην καλυφθούν πίσω από μία ανακοίνωση και μία υπόσχεση ότι «δεν θα επαναληφθεί».

Γιατί ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη μάς διδάσκει κάτι σκληρό. Σε αυτή τη χώρα, για να δούμε καθαρά τις παθογένειες, πρέπει πολύ συχνά να πεθάνει πρώτα κάποιος.

Ας είναι τουλάχιστον ο δικός του θάνατος η αφορμή να αλλάξει αυτό. Αυτή θα ήταν η μόνη δικαίωση αντάξια της μνήμης του.