Η Ζωή μας και η Λαιμητόμος των τροχαίων

Η αξία της ανθρώπινης ζωής έχει υμνηθεί ποικιλότροπα.

Ενδεικτικά αναφέρουμε τα ακόλουθα.

«Ζωή! δεν είναι τίποτε γλυκύτερο στον κόσμο
απ’ την πεντάμορφη ζωή, την ηλιοφωτισμένη!
Ζωή, κι αν έρχεσαι γοργά κι από χαρές γεμάτη,
κι αν έρχεσαι με βάσανα και μ’ έγνοιες και μ’ αρρώστιες,
ζωή του γέρου και του νιου, της φτώχειας και του πλούτου,

Ζωή, κι όπως κι α δείχνεσαι, Ζωή, κι ό,τι κι αν είσαι,
αν είσαι πράγμα ή όνειρο, καλή κακή κι αν είσαι,
χαρά σ’ εσέ, δόξα σ’ εσέ κι αγάπες και τραγούδια!».
Κωστής Παλαμάς

«Τι όμορφο που είναι να ζεις
να σου λένε καλημέρα του κόσμου τα χείλη
τη ζωή να την κάνεις τραγούδι χαράς
τι όμορφο που είναι να ζεις
σαν παιδί να απορείς και να ζεις». 
Ναζίμ Χικμέτ

   Και όμως στη χώρα μας δεν εκτιμούμε τη ζωή μας, που είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Μας δωρήθηκε ένας ανεκτίμητος θησαυρός, που δεν τον εκτιμούμε και δεν τον περιφρουρούμε ως κόρην οφθαλμού από τα παντοειδή τροχαία ατυχήματα.

   Δεν φροντίζουμε στοιχειωδώς, όταν μπαίνουμε στο όχημα να φορούμε την σωτήρια ζώνη, δεν στοχαζόμαστε ότι ένα τροχαίο μπορεί να προκαλέσει πολυποίκιλους τραυματισμούς, παράλυση, καρδιακή προσβολή αλλά και θάνατο. Νομίζουμε ότι είμαστε άτρωτοι, ότι το όχημά μας  είναι κάτι σαν ασπίδα ατσάλινη, που θα μας προστατέψει σε ενδεχόμενο τροχαίο γεγονός, που λανθασμένα θεωρείται ατύχημα, αφού τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία στα λεγόμενα τροχαία ατυχήματα.

   Συνήθως θεωρούμε υπεύθυνη την κακιά την ώρα. Ουδέν αφελέστερο. Για το τι φταίει τις περισσότερες φορές το είπε γλαφυρότατα ο Κ. Βάρναλης στο ποίημα του ΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ.

«Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!

Φταίει το κεφάλι το κακό μας!

Φταίει πρωτ’ απ’ όλα το κρασί».

   Συνακόλουθα φταίνε η απροσεξία, η ταχύτητα, η χρήση κινητού και βέβαια οι παραβάσεις του κώδικα οδικής κυκλοφορίας.

   Υπάρχει ελπίδα σωτηρίας; Μία και μοναδική. Η επίβλεψη και πιστή εφαρμογής των σχετικών διατάξεων οδικής κυκλοφορίας και συμπεριφοράς των οδηγών από την κατά τόπους Διεύθυνση Τροχαίας, διότι η μη εφαρμογή ακυρώνει το νόμο και γίνεται προαγωγός  ασυδοσίας για τους οδηγούς.

   Διαμαρτυρόμαστε, όταν οι τροχονόμοι με αίσθημα ευθύνης για την ασφάλεια της ζωής μας ασκούν έλεγχο για παράβαση.  Δεν μας φταίνε οι τροχονόμοι, φταίει η ανευθυνότητά μας και το «κακό μας το κεφάλι». Μας ελέγχουν, διαμαρτυρόμαστε. Όταν όμως συμβαίνουν τροχαία συμβάντα και μάλιστα θανατηφόρα και πάλι διαμαρτυρόμαστε, διότι η Τροχαία δεν μας προστατεύει από ανεύθυνους οδηγούς. Επιτέλους ως πρόσωπα και κοινωνία πρέπει να αποφασίσουμε τι θέλουμε.

Αθανάσιος Νάστας
εκπαιδευτικός